"Hoezo ga ik niet bananas?
Ik kan toch niet alleen poseren en mooi zijn?"

 22 april 2025 (ver 22 april 2025)  spelling is voor tevredenen en legen

cultuur– / kunstgeschiedenis



260613 (20)

“Wat zullen we maken
Zeven dagen lang –”
We hebben de Ursus uhu verslagen. We zijn aangeslagen ook. En toch is ongeveer het eerste wat we moeten doen, naar de lair gaan van de owlbear om daar de beloning op te halen die ons door de koning van het groene boekje was toegezegd. En daarna verwacht ik dat we richting de koning gaan. Hier, bij de Grotten van Loerdes heb ik verder niets te zoeken.

“Wat zullen we maken?
Voor Methylu.”
Ik heb de owlbear al gevild en nagels, hide en de snavel meegenomen. Daar moet ik wat mee kunnen, als leatherworker.
“Een suggestief slangenleren schouderbandje,” Dat ding dat Hestia uit Danmachi aan (om?) heeft. En bij mijn weten alléén zij. Schouder? Tja, hoe heet zo’n kledingstuk eigenlijk? Gemaakt van de slang die ik onschadelijk had gemaakt toen ze in het bos kruiden aan het plukken was in haar mandje.

“Dat houdt het wel samen”
Bandje is wel erg kaal. Een centuur? Dat is nog meer dan dit een riem. Wel wat meer accentuerend dan mijn riem dat is een heupriem. Ik zou een centuur meer een meer een tailleriem vinden. Maar dat is dit dus niet. Een bustecentuur. Zou dat het zijn? Een dynamische active push–up–bustecentuur.

“Ik trek ook iets aan!”
Tot nu toe nog naakt. In de ijskou heb ik iets van Methylu mogen lenen.

“Strak hardleren veren”
Aan mijn scheen.
Scheenbeschermers. Hèt fundament van de verdediging in de bronze age. Deze maak ik van owlbearleer.

“Een stoere haarpin, dat is twee”
In zeven dagen moet ik nog wel iets anders kunnen maken. Van een nagel van de owlbear zal ik een hairpin proberen te knutselen (of er anders iemand anders aan zetten).

“Dat past bij een muze”
Een goed deel van mijn verslagen handelt over Methylu.

“En als ik die bek opzet
Staat dat okee?”
Dat is het laatste wat ik zal proberen. Een soort kap, helm, hoofddeksel maken van de snavel van de owlbear. En natuurlijk staat die mij beregoed!


260523 (19)
“Wat een oeverloos geoha weer over die 5 broers”
We waren bij de koning van het groene boekje op banket. Er waren twee priesters. Die zaten over elkaar te roddelen en op te scheppen over hun eigen favoriete god.

“en dan altijd weer vooral over die vrouwelijke.”
Roddels en achterklap. Iedereen weet toch wel dat goden zich kunnen voordoen als eender welk mens of dier dan ook.

“Ellenlang geoha over zo’n simpele orakeluitspraak!”
Ze durfden de reizende priester niet aan te vallen omdat er een uitspraak was waaruit zou blijken dat ze niet van die god konden winnen. Of dat je hem anders moest interpreteren. Letterlijk leek het mij in elk geval erg duidelijk:

“Blablabla, … de legers zullen de overwinning nooit proeven… blablabla.
Hoe moeilijk kan het zijn? Stuur geen legers maar een held!”
Het grootste voordeel is dat je uit orakels kunt halen wat je maar nodig hebt. Maar veel interpretatoren laten zich verleiden tot de moeilijkste, meer onlogische weg, naar aanleiding van de clues. Moet je niet doen. Simpel houden.

“Luister! Ik hoef maar één ding te weten: Waar die is!”
Vasquez had groot gelijk. Er wordt te veel geleuterd.

260502 (18)
“Een held is iemand die:”
Nu ik er vorige keer niet bij was, had de party een Tuskenstad onschadelijk gemaakt en gezorgd dat de Swartle de boel daar een beetje klein houdt. Maar ja, zo bepleitte ik: Wie wilde dat eigenlijk? Wat heeft het opgeleverd? Dat is zo dus geen heldendaad. Wat dan wel nodig was om heldendaad te zijn was een rode draad voor de rest van de sessie.

“En wel even netjes voorstellen, liefst met een deuntje.”
We kwamen een vrijwel doodgedrukte krijger tegen die we dus, zonder dat van te voren te hebben hadden aangekondigd, hebben gered van een Owlbear. Geen heldendaad dus, want niet aangekondigd, enz.
Om de heroïek nog enigszins tegemoet te komen, stelde Jamakard ons dus even allemaal uitgebreid voor, zodra de man ook maar teken van leven gaf. Bravo! En Methylu speelde op haar Sas en zong er een lofdicht bij op de wijze van Amadeus, Amadeus. Zo doen wij dat!

“Over deuntje gesproken, ik likte nog aan een undulationed stalagmiet in een grot, maar blijkbaar niet consent!”
Undulated. Golvend, wiegend, welvend. Net zoals die kalkpilaar waarvan bleek dat het inderdaad een vrouw was. En dat ze niet gelikt wenste te worden. Alles heeft te maken met een mantel. En niet van de liefde!

“Dat hele verhaal in die grot voldeed sowieso slecht aan regel 2 en 3.”
Niet gezegd dat we dat wel op konden lossen. En sowieso niet vermeld dat we dat zouden gaan doen. En dus ook niet duidelijk hoe graag ze dat wilden. En dan krijg je het dus: het maakte geen enkele gunstige indruk.

“De Ursus uhu hier gebruikt helden als schuursponsje.”
Ursus uhu, keurige naam voor een owlbear. De krijger was vele malen vrijwel gestorven als de owlbear hem had gebruikt bij het afvegen van troep tussen de owlberenbillen, overigens net zoals de andere krijgers en helden waar hij mee was vertrokken, en die het niet hadden overleefd.

“Ik snap, na dat even te hebben aanschouwd, dat ze dan bij die mensen van het Witte Boekje wel wat extra lustopwekkend potion kunnen gebruiken, maar wij laten onze horny vrienden daar niet voor gebruiken!”
Wat een ranzige zooi was dat! Zo wil je niet gaan, als plee (nou, meer play) papier.
De mensen uit het dorp waren blijkbaar van ‘het Witte Boekje’. Heel anders dan de mensen van ‘het Groene Boekje’. Af en toe praatten we volledig langs mekaar heen. Het werd ons duidelijk dat de owlbear inderdaad de bescherming was voor de hertelingen. Van hun hoorns kun je dure aphrodische drankjes en genezingspoeder of zo maken.
En de poging om de ervaringen in de watergrotten van Lourdes om te zetten in bescherming voor de hertelingen, liep op een overdreven uitgelaten lofzang over het verdrijven van de owlbear maar ook een minachtende weglating van onze eisen (Hertelingen moeten met rust gelaten worden) uit.

“Zeker niet in de bronstijd.”
We zaten natuurlijk eerst al bij de hertelingen (Cervus aeneus). Of het toevallig bronstijd was, was ergens een logische vraag. Maar één speler had direct door dat het in deze party altíjd bronstijds is. Hilarisch.


260228 (17)
“Het begon al wat kouder te worden.”
Ik dacht dat ik met Methylu iets had uitgezocht tegen de kou, voor als we in de winter het land in zouden gaan, maar het bleek dat ze alleen iets voor zichzelf had gekocht… Maakt niet uit. Gewoon in beweging blijven, ‘s nachts.

“Een meermonster wat landinwaarts terroriseert een hele stad!”
De priesters hadden vele monster aangegeven. Deze was landinwaarts in het land van de Tusken. Daar had ik even beter bij stil hebben kunnen staan.

“Sommigen van ons deels vliegend.”
In de buurt van een in elkaar geslagen hut hielden we kamp. ‘s Nachts kwam er uit een boom een gigantische man met het hoofd van een koe (zal wel een stier zijn geweest). Hij wilde ons weg maar viel nog niet aan. We legden uit dat we naar het meer wilden reizen en hij bood aan om ons erheen te gooien. Een aantal van ons liet dat ook toe.

“Met het geduld van een meerkoetus.”
Opgefokt beest. Werd nog bezocht door een gevleugelde God die er de hele nacht mee bezig was. Het viel alles en iedereen aan.

“Maar het bleek ook dat de stad die daar last van heeft een Tuskengat is.”
Tusken zijn de vijand van de beschaafde bevolking. Ze waren daar het water aan het afromen, de vettige laag die erop dreef van die zwartle aan het verzamelen.

“Held van de Tusken? Verlosser der varkens? Halakhavin feels conflicted.”
Ja, uit Avatar Aang. Maar is dit wel het soort heldendom wat ik ambieer? Nee, dit is niet het soort heldendom dat ik ambieer.


260207 (16)
“Achter me in de tempel rook ik geen geel luik”
Arsana zocht in de tempel eindeloos naar een luik dat Jamadth al eens had bekeken. Ze kon het in het donker niet vinden. Maar zo tussen de urnen van de overledenen hoorde ze wel, steeds nèt achter zich, iets of iemand iets fluisteren. Toen Methylu en ik kwamen helpen, hoorde ik dat ook steeds. Maar in het donker haalde Methylu zo makkelijk de check dat ze het met haar ogen dicht kon aanwijzen, inclusief de meest irrelevante luikdetails erbij. Daar, onder die twee wachters bij die lantaarn.

“De friemelneus had eigenlijk al nooit een kans.”
Zaramoza was het eerst bij Tiktik. En die wist hem mentaal te overheersten. Zaramoza viel ons dus aan. Het was dat hij direct op –5 op al z’n rollen werd getrakteerd door Methylu, want in twee klappen had ik 27 van de 29 hp’s ingeleverd (Ja, dat had normaal zomaar tot 37 kunnen zijn geweest). Ondertussen hadden Methylu en Arsana Tiktik ook al bijna plat.

“… ik de weddenschap had gewonnen, heeft mijn grootste vriend Zaramoza mij een ontroerend geschenk gedaan.”
Met mijn laatste aanval duwde ik Zaramoza de klif af de klippen op. Eén laatste tikje op Tiktik was voldoende.
Het was een zware val voor iemand, zo de klippen op, maar Zaramoza kwam vrolijk weer terug en had verder nergens last van. Hij feliciteerde me met het eerder verslaan van Zaramoza enz. Ik kwam er achter dat hij een boot aan het bouwen was en mogelijk nog wel wat geld kon gebruiken om het wat sneller te laten gaan. Ik gaf hem al mijn geld. Handen vol.

“De priesters zijn ons erg dankbaar, al snap ik niet helemaal waarom.”
Ik had we een paar dagen nodig om bij te komen, en Methylu ook. En die hebben ook genomen. We zijn daarna nog lang in Zephyr blijven hangen in het hotel. Methylu heeft er geloof ik leren schrijven, en ik heb er mijn tijd verdaan. Ik was eigenlijk te laat om de tijd te gebruiken voor het leren van een skill, maar weet nu wel van vele monsters waar en hoe.

“Monsters hebben geen kans meer nu ik ze door heb.
Ik ben een level gestegen. En ik besloot om een ruige worstelvorm te kiezen als skill. Daarvoor is het martial arts systeem (als je het al mag). Een martial arts style (ruig worstelen) bestaat uit een form en een method. Die kosten allebei een skillslot en ik heb er één. Ik kies nu Sang (tough form, taunting), en later dan Doh (body, throw, strength), ik hoop ook grapple en vice. Met Sang zo kaal kan ik 1d2 damage doen. En ik kan ze taunten (mentaal uit evenwicht brengen met beledigingen). (Dat kon ik ook al zonder Sang want ik heb niet voor niets ook de skill Intimidation, maar goed.) Met Doh erbij kan ik 1d3 +[str] damage doen, terwijl ik je mentaal ook uit evenwicht breng. Als ik je raak met Aromaraz krijg je 1d6 + 8 om je oren. Die +8 kaal is al net zoveel als SangDoh maximaal kan doen maar daar gaat het niet om. Doh heeft in elk geval een strengthcomponent en handwerk / worstelen lijkt me logisch.

“Oh, Methylu, wat heb je een mooie ronde zweep!”
Ik weet niet helemaal zeker waar ze die voor zou gaan gebruiken, maar ik kon haar hartewens natuurlijk niet negeren. Ik heb haar een mooie gegeven, samen uitgezocht. En hoe dan ook, ik zal er plezier van hebben.

“Er zijn zo veel steden en dorpen die gewoonweg smeken om de hulp van een Held.”
Ik kan nog eindeloos heldendaden verrichten.
In het gore zwanenmeer drijft een verschrikking met de bepantsering van een schildpad.
Er is natuurlijk de grote boze bull die je meesleurt.
De man die de taal van de slangen spreekt.
Een berenuil (gelukkig, geen bearrabbit, want die vormen al snel een plaag), door het land van Tusken dicht bij de Scepten.
En dan nog de zweefpad die op hertelingen jaagt, al is die niet zozeer een plaag als wel dat de ingewanden helende eigenschappen hebben.

“Ik, Halakhalvin, Held bij Scrovolut, Larion en Zephir, De Man Met de Hamer”
Zaramoza gaf mij, na eerst te hebben uitgelegd dat het beeld dat mensen van hem hebben als onoverwinnelijke held die katapultstenen terug mept met z’n knots al ruim voldoende gesetteld is, zijn knots. Een stone age, blessed, large, mace. Ik denk dat ik die niet “Hamer”, maar Azomaraz zal noemen! Dat de zelf verklaarde, gezworen vijand van Zamaroza, de ratman van wie hij de hele bevolking had geslacht, ook Azomaraz heette is mij ontgaan, maar kan mij ook niet schelen.

Overigens heb ik daarmee nu al bijna al mijn volle equipment zoals ik als speler Halakhavin voor me zag!
Alleen nog scheenbeschermers en een helm, gemaakt van de schedel of huid van een verslagen monster! En dan, zeker met Methylu erbij, heb ik niet meer nodig in het leven dan heldendaden!



260117 (15)
“Níet Door de cloacatrench!”
Kinderlijk eenvoudig aanvalsplan. Dora niveau. Maar dus niet door de geul voor de afvoer van de toilet.

“Niks geen sanatorium, wapenopslag of monsterbroedplaats meer, hier.”
Werkelijk alles grondig gesloopt. De gebouwen staan nog wel, een beetje, en er lopen, als zombies, nog wel wat mensen rond, maar hier is geen basis meer. We vonden een zwaar verborgen put na lang zoeken. Daarin was een slijmerige massa van nog doorzichtige friemel– en tentakelmonstertjes. Vast nageslacht van die friemelneus. Binnenin die put lag ook een gouden dagger met handvat versierd met tentakelmotief. Die heb ik meegenomen nadat ik hem uit het bewegend slijm had gepakt.

“… een gedempte Put met verbruikte orakels!”
We hebben de put gewoon gedempt. En de doorzichtige friemels daarmee gedood. Dat was vast en zeker geen familie van Arsana! Waarschijnlijk. Kansrijk. Zo te zien. Buiten lopen nog steeds wezenloze mensen op het erf. Zeer waarschijnlijk omdat de haakneus ze mentaal nu niet direct opdrachten geeft.

“Zaramoza denkt dat hij Tiktik eerder te pakken zal hebben dan Ik!”
Op het strand gingen we de confrontatie aan met Zaramoza. Hij was een reusachtige held met een flinke knuppel en had alles wat op leger of tegenstand leek al plat geslagen. Maar hij was ook een Pak die aan aantal andere Pak kwam zoeken in het sanatorium. En in no time had ik een wedstrijdje wie Tiktik het eerst verslagen zou hebben.

“friemelknieën”
Het is niet eenvoudig altijd een beetje een passend plaatje te vinden van een standbeeld, in pose, van een held die net iets aan het doen is wat ik nodig had voor mijn verslag. En ik had ooit in mijn hoofd om voor deze campaign de tekst zeg maar te laten schieten en de Standbeelden voor zichzelf te laten spreken.
Ik kan wel een klein beetje sturen, maar het moet niet al te gek worden. Indien nodig kan ik een plaatje wat aanpassen met GIMP (photoshop voor linux), of misschien de tekst iets naar het plaatje toeschrijven. Op het plaatje van de spingeit na, wil ik op grond van energieverspilling en milieuvervuiling pertinent geen plaatjes laten genereren door ki.
Met alleen de term friemelknieën kon ik dat detail van een reliëf al voldoende passend krijgen.


251227 (14)
“…en wij hoefden alleen maar even een steen in te laden en te schieten.”
En dat deden we ook. Alles vol raak, bijna het hele complex met de grond gelijk.

“Shit! Waar zijn we nu?”
We rennen naar beneden.

“De techniek uit Bāhubali.”
Met wat man en een touw trek je een palmboom bijna tot aan de grond, daar spring je met een man of 6 op, met zwaard en schild. De palm wordt gezwiept en de 6 man vliegen richting vesting. In de lucht formeren ze tonformatie, met de schilden aan de buitenkant. Me de schilden en de impact slopen ze direct al de katapulten op de muren en vallen daarna individueel aan. Simpel, oogstrelend en effectief.


251213 (13)
“Die geitenbak is over.”
Het is gelukt, we hebben de Saz.

“Het viel mij tegen hoe deze geitenbreiers hier op mij reageren.”
Ik heb nota bene een skill animal handling (goating), maar alle geiten–checks tot nu toe zijn mislukt. And not for lack of trying!

“Ik ben er klaar mee, me altijd maar pacifistisch en geweldloos op te stellen.”
Ik heb een gevecht gewonnen zonder down te gaan.

“Methylu besloot dat ze deze openbaringen het best liggend kon ontvangen.”
Het is zwaar werk de waarheid te moeten aanhoren, ze ging er ook bij out, maar ik vind haar sowieso goed in liggend werk.

“Vader is vol energie en zoekt nog altijd de perfecte vrouw.”
De waarheid bestond uit een inzicht op een godeneiland waar mijn vader (inderdaad Voltes) rondzwerft. Hij komt alleen van het eiland om hier en daar wat vrouwen te verleiden.

“Helden moeten niet stilzitten.”
Eindelijk was de ereschuld van Arsana ingeboet. Wat nu? Iets heldhaftigs, natuurlijk. Zephyr bevrijden van de corrupte priesters en het lage orakelsysteem.

“Oh jee, tentakels. Overal tentakels. Als Arsana maar geen tentakelfobie heeft opgedaan!”
We besloten eerst naar het huis te gaan waar de afgeschreven orakels heen werden gebracht. En met een welgemikte farsight, zag Methylu één man waarvan niemand leek te zien dat hij een mindflayer is. Arsana heeft al een kind van een tentakelgod gebaard. Ze had dat verdrongen.


251115 (12)
“Zavaradum speelt airzas.”
Ze was nog niet tevreden met een deel van de as. En we moesten ook nog ween saz (eigenljik bağlama) voor haar gaan regelen bij een man in de bergen. Die heeft geitendarmen gespannen tussen stenen die zingen in de wind.

“Hij moet wel even opletten met z’n geiten.”
Hij heeft waakgeiten die vervaarlijk op ons af kwamen. Gelukkig had hij ze ook onder controle.

“Maar GoatDamn! wat hebben ze hier nou weer laten slingeren!”
Als Methylu de waarheid hoort van de snaar van de wereld, maakt hij een Saz. Iemand moest die snaar aanslingeren.
We deden dat allemaal apart. De eerste geit–spin had mij dus met twee kopstoten neer. En Methylu was net even van haar plaats toen de snaar werd laten slingeren.


251025 (011)

“En toch ben ik er niet lyrisch over. “
In de Bronze Age heeft elk stadje een eigenlijk eigen leider/koning en regels, Lariam, Zephir, enz.

“Voor een groot handje krijg je een klein handje. “
Ook een eigen munteenheid, en alles moet dus steeds gewisseld worden.

“We kochten een urn met wat pootaarde (niet met potgrond;).”
Die gebruikten we om de as aan te vullen van de urn van onze filosoof. Niet helemaal lhbtqia+, maar wat wil je ook met zulke termen.

“Ik!, Halakhavin, hield de spirits van Methylu af “
De grot beneden was vervuld van geesten die zich op Methylu wilden storten.

“Die priesters hier belemmeren de mooie en zuivere roeping Orakel.”
We kwamen erachter dat de spirits dan wellicht boodschappen doorgeven aan een orakel, maar dat de priesters er ook allerlei fluisteringen doorheen mengen. Dat zal ze later opbreken.


251011 (010)
“Ook helden kunnen het soms even moeilijk hebben. Thalassofobie. Had ik niet opgekomen.”
Arsana bekende dat zij moeite had met aardebewegende woelingen rond een graf, ‘s nachts.

“Maar je kunt er wel afkomen!”
Arsana werd gewaarschuwd dat uitvinden wat er was gebeurd om bang te zijn voor “het diepe” mogelijk andere niet vermoede bijeffecten zou kunnen hebben.
Ze bleek verdrongen te hebben dat ze eens misbruikt was door een god met een inktvislichaam. Ze heeft daar ook een kindje aan overgehouden, een inkvisbabietje. Althans, dat is de zee in geglibberd.

“Gelukkig hebben we geen last van thanatofobie. Die urn lukt wel.”
Als betaling voor het helpen van Arsana hoeven we alleen maar even de urn op te halen van de familieresten van de filosoof–magiër hier in het dorp. Uit een tempel van een stad in de buurt. Dat wordt een eitje.

“Even denken hoor. Dan is Arsana minimaal een half–tante van mij!”
We kwamen er achter dat Voltes 5 broers heeft (waarvan één zus…). Eén van de broers is master of boars and pigs. Zeer waarschijnlijk is Arsana door een andere broer te grazen genomen (half–tante). Of heel misschien hun vader (half–oma!)?

“Methylu toch! Moet je nou echt ook nog die priester…”
Even draai ik me om en direct ligt Methylu te rolbezemen van een tempelpriester!


250913 (009)
–Ik was er niet.–

Jammer want ik begrijp dat de hele sessie één lange orgie was die eindigde met aan aanval van die ratten waarvan iedereen zegt dat ze er niet zijn. Ik heb net even de echte finesses niet doorgehad (zeker even afgeleid geweest) bij de oratie van een filosoof over helden. Wonderlijk dat ik daar of all places was, maar goed. Ik geloof dat we even moeten wachten tot ze doorhebben dat ze een held nodig hebben om de ratenplaag op te lossen.


250823 (008)
“Helden horen niet in putten.”
Met enige moeite kwamen we erachter dat onze tegenstander hier een put ingegaan was. Wij ook. Gore, natte gevaarlijke bende.

“En Goden moeten zich niet verstoppen.
Goden bouwen steden. Ze zitten niet in de beklaagdenbank.”
En met wat moeite kwamen we in een soort verlaten shrine voor die god Boris (the builder). Er was een aantal tabletten met het verloop waarbij hij aan het eind in de rechtszaal zat.

“Ze zitten aan het banket. Met helden.”
Hoop doet leven.

“En de helden doneren vlees.”
Eerlijk gezegd komen normaal alleen de walmen van de offers tot de goden, maar als ik zelf mee moet eten…


250802 (007)
“Hele dag model gestaan.”
Ik was erg laat. Een goed gedeelte van de sessie ging dan ook langs me heen. Wel gezellig dat we even Deense inmenging hadden. Er is een standbeeld gecommissioned voor de helden die de stad hebben bevrijd. Arsana en Ik dus.


250711 (006)
“Bovis komt per boot.”
Er kwam een andere held uit de stad. Hij kwam met een roeier uit de stad.

“Hij heeft geeneens sokken.”
Ik vond hem een kwezel en was zeker niet van plan de eer met hem te delen.

“Monsters zijn monsters. Soms worden ze legendarisch verslagen. Als ik, Halakhavin, een monster versla bijvoorbeeld. Dan wordt dat legendarisch.”
Omdat hij het ‘legendarische monster’ kwam bevechten kon ik hem afschepen met dat hier geen legendarisch monster was. Daar trapte hij zo in.

“Echt goed wist ik dit monster niet eens te raken. Dat is ook niet nodig geweest.”
De nieuwe val werkte ook maar net. De handgesmede bronzen kop van de lans schampte het monster. En toen stond ik er ineens wel weer erg dicht bij in de buurt.

“Die kop is eigenlijk te groot als hood. Misschien de hoorns dan?”
Ik heb de kop mee. En leer. Van de kop had ik een soort hoody willen maken voor de cape. Maar daar kom ik van terug. Misschien een geitenlendendoek? Denk ik nog even over…


250622 (005)
“Wie het hoogst wil klimmen, kan maar beter het diepst beginnen. Bijna, bijna had Ik, Halakhavin, het monster gespiest als een kebab.”
Het plan was zo mooi… We maken een set spiezen. We maken het monster kwaad. Het kom en spiest zichzelf. Wij hoeven alleen maar van afstand toe te kijken.

“Is het wel een geit? Ik vind zelfs het geitendeel meer een monster! Voorlopig valt het mij tegen.”
Ik had een 1 (totaal succes!) gerold op strength-check. Ik had al wat coupletten voor de minnestrelen in mijn hoofd. Maar daarna ook op toHit (totale misser!). Dat viel me vies tegen. Blijkbaar weet ik niet eens hoe een geit reageert op een aanval.


250531 (004)
“Ik, Halakhavin, leidde het monster af zodat Methylu (en de anderen) gered werden.”
Ik riep het monster toen het ons had gezien. Het monster kwam dus op mij af en pikte me zo op…

“…als voer voor haar kroost…”
Ze had een jong. En een grot vol bones.

“in de grot met de reeds voorspelde, gevaarlijke lichtstraal.”
En ja hoor! Zuiver voorspeld door Methylu! En dat het gevaarlijk was bleek direct toen het monster weg werd geroepen, en zich daar niet tegen kon verdedigen.

“Daarom kon ik mij simpel tegen de verblinding en zo verdedigen.”
Door de voorspelling had ik de hele tijd al een blindoek in de aanslag.

“een beetje behoorlijk verslaan ging niet zo heel goed met een blindoek op.”
Ja, dat krijg je, zeker zonder blindfighting.

“het licht werd tegengehouden door Methylu”
Met haar mantel hield ze de ingang van de grot donker, en kon iedereen die daar was eindelijk echt iets doen. Het kroost verslaan bijvoorbeeld. Of mij ondersteunen… Methylu was dus met afstand de heldhaftigste Held(in) van ons allen!

“Het grote monster gaat mij niet ontsnappen!”
Ik maak een krachtval waar ze niet van terug zal hebben. Met mij als bait in het midden. Dit wordt Het van Je!


250510 (003)
“Ik, Halakhavin, vond zonder problemen de geheime ingang”
Ik leunde in pose tegen de wand en viel zo naar binnnen met een skill‐check 1.

“Wat ze daar verder nog wilden is nooit duidelijk geworden.”
We werden in het donker fel en hard ge(ver)slagen, in de hinderlaag gelokt, enzovoort. Het deel van het armor dat Jamakard kwijt is, hebben we dus niet kunnen bemachtigen.

“Ik ben hier om het monster te verslaan! En daarover heeft onze schone Methylu al een rake uitspraak gedaan.”
Ik had me voorgenomen om ten eerste voor van alles en nog wat orakels te raadplegen, en dan twee, me daar dan aan te houden. Methylu is mij geen raadsel. Dat gaat nog wat worden…

“Het laatste stuk is heel steil. Pas op voor verblinden door de man in het raam”.
Keurige klassieke uitspraak.

“Ik versla het monster ook zo met blinddoek aan.”
De interpretatie ging nu wel heel makkelijk.


250419 (002)
“Ik! ben hier gekomen om Ulieden te redden!”
Het bleek dat Methylu, behalve gewiekst in rituelen (of fertility), ook vaardig is in het zingen. Ze maakte na de redding een prachtig en waarheidsgetrouw! loflied.

“Zak je in de grond? Geen zorgen. Ik red …”
Bij de aanval op ons kamp, omdat we met een priemgetal aantal mensen waren, zakten we in onze slaap in de grond. Daar kon voor gesaved worden, ik koos echter om met mijn save Methylu de grond uit te helpen. Die lag toch boven.

“… mijn muze …”
Dat ik haar mijn muze noem is dus ietwat getwist, zij maakte een lofdicht op mij, (nog) niet andersom. Maar je snapt waar ik heen wil. Mijn wapen is nog helemaal maagdelijk.

“ … en Ik zàl haar lief hebben!”
Methylu en ik begonnen al gauw te flikvlooien En alleen van de eerste keer weet ze zeker dat ze er niet zwanger van was geworden. Maar ik heb me elke kans aanvergrepen. Ene Jesuz had ineens ook een oogje op mij. Zo erg zelfs dat hij met ons mee ging reizen als hij maar met mij kon zijn. Hoewel Methylu dat nu ook weer niet zo heel geinig vond, ging hij zich ´s nachts ook nog met ons (beter gezegd mij) bemoeien. Hij en ik zullen er niet zwanger van zijn geworden. (Had ik al gezegd? De toon was gezet!)

“Al blijf Ik er zelf in!”
Ik kreeg 3 schade bij het in de grond zakken en was wederom out. Ik werd gelukkig gered door Methylu en Jammadh, en het monster werd verslagen door Jalil en Jamakard.

“ ‘Word je boerderij geplunderd?’ Ik!, Halakhavin!, Zoon van Voltes!, Ik verdedig hem! Komt een hongerig monster … ”
Okee, en toen dus bij de stad die wordt aangevallen. Een echtpaar kwam naar ons toe “Bent u een held?” –"Ik ben een held!" “Wilt u dan onze boerderij beschermen tot de oogst binnen is?”
–”Ik, Halakhavin zal zorgen dat er niets met jullie boerderij gebeurt (terwijl ik het monster versla)… Waar is het monster? Vertel meer van het monster.”

“… met een lage slurf je doden en opeten? Ik!, Halakhavin!, Zoon van Voltes!, Ik zal het tegenhouden!”
“Het heeft het lichaam van een stier, de vleugels van een zwaan, de kop van een geit en een kop van een adelaar, en (en dat wist ik nog niet) de penis van een olifant!”

“Want Ik ben Halakhavin! Goden hebben gesproken!”
Op een paal bij een dorp stond een vreemd gevormde 9‐kantige steen. Ik poseerde ernaast om aan te geven dat een standbeeld van mij dat net zo goed zou staan. Dus ik was verbaasd dat ik (sinds jaren kan ik wel zeggen) een d100 (percentile) mocht rollen voor wat goden daarvan zouden vinden. Alleen 001 zou iets opleveren. De tweede worp, geposeerd als discuswerper in een oude vervallen tempel: 001! Daar kwam er er dus achter dat ik de zoon ben van Voltes. (“DIEN MIJ, ZOON VAN VOLTES!”) Wie dat riep, en wie Voltes is hebben we even laten gaan. Daar komen we nog op terug.

Voorlopig ben ik erg blij met de nu al merkbare specifieke kenmerken van deze era. Je kunt demi god spelen (doe ik). Magie wint aan sterkte. Zal wel, maakt mij niet uit. Goden lopen over de wereld! Ze bemoeien zich zeer actief met de wereld en de mensen erop.

Ik meen nog ergens een ander effect te hebben gezien wat op demi gods van toepassing was, behalve die lvl plussen voor één ronde op één ability score. Iets veel subtielers. Maar ik ben vergeten wat…. Deksels. Of was het juist dat eenvoudig contact maken van demi gods met gods?



250322 (001)
Halakhavin
Bronze age, dus er lopen half goden over de wereld.
Ik ben half god. Dat heeft (allerlei) voordelen. Die me later duidelijk zullen worden.
Vooralsnog ben ik bij mijn moeder opgegroeid maar nadat ze (al vrij vroeg) is overleden ben ik als wees in en bergdorpje in de buurt van Serephon. Mijn moeder, wordt gezegd, was het mooiste meisje van het bergdorp, en de wijde omtrek. Lang was het onduidelijk, maar ik ben de zoon van een god (en mijn moeder). Hoe dat zo precies in z’n werk is gegaan vertelt het verhaal niet. Wie de god is, ook niet. Er is van alles mogelijk. Ik was geitenhoeder in het dorpje. Het is nu tijd mijn roeping te zoeken en dan te volgen!

Het verhaal met de smeden, zwaarden, en munt hebben we voor het gemak even geparkeerd. Direct heb ik me als vrijwilliger Held opgeworpen om te vechten tegen een legendarisch monster dat een stad aanviel. En daar gingen we dan. Met een prachtig orakel, met wat volgers(m/v) / oppassers(m/v), met een kok die kan afwassen, en een priester.

Halakhavin (man, dat ben ik)
Jalil (man, fighter/afwasser (kok) Kan ik koken dan?)
Arsana (vrouw, fighter belast met het terugbrengen van Methylu)
Methylu (vrouw, ontsnapt, kwistig getatoeëerd orakel van de sekte voor een vruchtbaarheids–…, … afijn, zoiets. Ze kijkt met haar oog!)
Jamakard (man, volgens mij belast met het in de gaten houden van Methylu)
Jammadh (man, priester)

Sowieso leid ik ze.

En dan dat verslag.


“kon nog net voor de doodklap springen die bedoeld was voor Methylu”
Onderweg, eerste dag kwamen we langs een dorpje dat last had van Tusken. Ze hadden dorpelingen gevangen en gegijzeld. Ik zwoer dat we ze terug zouden brengen en we zochten ze in het bos.
We vonden 3 gasten met kenmerken van wilde zwijnen. Tusken.
Eéntje wilde Methylu gaan slaan. Ik probeerde af te weren

“Daarbij ging ik wel, maar heldhaftig, neer! (Mostly).” Ik kreeg direct, nog dik voordat ik iets kon doen, 11 schade van die slag en ging out. Ik stond exact op 0 hp´s. Dus je ziet hoe mooi in pose ik val en out ga. Geheel in hero–stijl.

“De dankbare dorpelingen kunnen opgelucht ademhalen. Die zullen mij niet snel vergeten! Op naar de volgende heldendaden!”
Arsana, en ik meen Jammadh rolden de hele zaak verder op en iedereen werd gered. In het dorp vierden wij, en ik ook, toen luidkeels onze eerste overwinning op hun kosten.
De toon is gezet.