Koken op eigen risico.

Wat zal ik nu weer eens koken. DuckDuck erbij, koken… dagelijkse kost… pannen… Eens kijken…
Alle gerechten zijn met verse groenten, makkelijk te koken, snel, lekker en gezond! Allemaal! En dan is het maar goed dat ik niet ook nog naar vege, vega, kilocalorieën, Nutri–Scores, light en duurzaam kijk.
Ik vind het opvallend. Maar wat overal aangeprezen wordt als makkelijk en snel, valt mij nogal eens tegen. Dan gebruik je toch andere criteria voor makkelijk en snel dan ik. Lekker is sowieso lastig te checken want wie weet waar ik van hou, en gezond kan ik alleen maar schatten. Maar als dat net zo accuraat gaat als snel en makkelijk, maak ik me zorgen.
En wat ik dus altijd heb zijn ouwe groenten. Niet uit blik of zo, maar gewoon oud.

Ik heb daarom besloten simpelweg eerst maar eens te beginnen met een recept dat ik al jaren op dezelfde manier maak. Comfort food. Zo heet dat, denk ik.

En, goed om rekening mee te houden, het is dus erg moeilijk om te maken. Voor veel mensen ondoenlijk. De moeilijkheid zit hem vooral in het volgen van de hoeveelheden en de specifieke ingrediënten.
Als vuistregel hanteer ik eigenlijk dat een recept niet langer mag kosten dan de tijd die je nodig hebt om het op te eten, en met de wachttijd erbij geef ik toe dat dit recept veel te veel tijd kost. Als je dat echt als een onoverkomelijk probleem ervaart, kun je de wachttijd overslaan, al vind ik dat je dan wel iets anders eet.

macaroni met ham en kaas.
Wat deze macaroni uniek, en voor veel mensen een te moeilijk recept maakt, is de kwaliteit en grootte van de kaas en ham. Warm houden met handdoeken komt ook niet vaak voor, zag ik.

macaroni met ham en kaas.
ca. 10 minuten voorbereiden, snijden, koken. ca 15–20 minuten wachten.

ingrediënten voor 4 personen of twee dagen:
– 3 of 4 oude uien
– plak boter
– twee goeie scheuten olijfolie
– 2 kopjes ellebogen (Niet te veel macaroni. Ellebogen kun je thuis ook eten.)
– 2 blikken gekookte ham (Salland uit de supermarkt)
– 7 ons jong belegen of belegen kaas (kilostuk uit de supermarkt)
– 1 prei (of, als het wel een heel kleintje is, twee)

Ten eerste heb ik hier geen verse groenten bij nodig. Vers mag hoor, maar oude uien en een lebberende stronk prei zijn ook echt goed.
Ten tweede: het is een gerecht zonder kruiden! Geen zout nodig, geen peper, oregano, basilicum, knoflook, tomaten(prut). Geen.
En verder dit is dus duidelijk geen Italiaans eten.

Wat ik doe is meestal het volgende, liefst alles tegelijk maar voor het gemak in deze volgorde:

voorbereiding en koken – Kook een volle waterkoker water.
– Was je bakpan af en/of schuur de roest eruit (ik heb een ijzeren zonder anti–laag).
– Zet op het vuur (hoog) met een plak boter en twee goeie scheuten olijfolie.
– Schuif wat spullen heen en weer tot je voldoende ruimte hebt om een snijplank plat op de aanrecht te leggen.
– Snijd de uien in halve ringen, niet te precies.
– Snel, voordat de boter is verbrand of de vlam erin slaat gauw die ui in de pan!
– Nadat de eerste ui erin ligt, was ik even een grote kookpan af.
– Dan snij ik de rest van de uien en gooi die direct bij.
– Ik doe in die grote kookpan de ellebogen, en als het water kookt, giet ik dat bij in die pan, laag op vuur, inderdaad geen zout of aanwijzingen van de achterkant van het macaroni–pak, eierwekker op 8 minuten.
– Ik roer de uien eens om en dan ook maar de ellebogen, zodat ze niet gelijk één plak vormen.
–En ondertussen snij ik de ham. Soms zit er een blikopener ingebouwd in het blik (of was dat alleen vroeger?), maar vaak moet ik ergens een blikopener vandaan halen. Of een steen. Ik snij de ham in grote dobbelstenen. Twee centimeter of zo. Groot.
– Wat ik af heb, bak ik direct mee in de uien, ook de gelei als die erin zit.
– Af en toe even roeren, natuurlijk, misschien het vuur iets lager als het wel heel erg donker wordt of aan de bodem koekt.
niet te klein – Dan snij ik daarna de kaas. In blokken van dezelfde grootte als de ham! Ik bewaar die even apart.
Als ik ergens een godgloeiende bloedhekel aan heb, dan is het wel aan mensen die alvast even mijn stuk kaas of ham opeten (“ja, ik neem even een stukje kaas hoor!”), nog voordat het in de pan heeft gezeten! En ik erger me er nog extra aan omdat nooit iemand een stuk ui komt jatten, maar altijd de kaas of ham! Ui snij ik zo bij! Iedereen moet er met zijn klauwen afblijven tot het klaar is!
– Dan snij ik als laatste snel de prei in halve ringen van een centimeter. Ik hou ervan die flink te wassen in een fiks vergiet.
– Bij mij gaat nu dan zo een beetje de wekker af. Ik test of de macaroni lekker zacht is geworden door op één macaronietje te drukken met een rvs lepeltje.
– Als dat zo is, doe ik de prei erbij in het kokende water. Voor een half minuutje of zolang als ik nodig heb om
– de kaas in dat vergiet te krijgen. En dan giet ik de macaroni/prei daaroverheen.
– Hele inhoud van het vergiet terug in de grote kookpan.
– De uien/ham erbij, flink door elkaar heen scheppen en deksel erop.

Merk op dat ik nergens tussendoor hoef te proeven. Dat dient ook geen nut. Hoe het ook smaakt, dat is het geworden!
Ik leg een aantal (keuken)handdoeken over en onder de (gesloten) pan, zodat die een beetje warm blijft, maar een overgrote theemuts (hooikist) kan ook.
wachten En dan begint het wachten. Een kwartier kan, bij belegen kaas 20 minuten. Het doel is om de kaas te laten smelten in blokken gesmolten kaas.
Ik kijk zelf vaak een clip op youtube, maar je zou ook kunnen afwassen, borden, lepels en vorken voorbereiden.

Dan, grote lepel, bord erbij en kop erop. Niet meer roeren dus. Je weet wel, van dat stripje van Hein de Kort. Ik heb nog nooit iemand gezien die er nog zout, peper, geraspte kaas, poeders of samballen bij wilde. (Hoewel, ik heb wel eens iemand gezien die overál sambal op deed, maar die heb ik dit niet zien eten, geloof ik.) Sommige mensen willen er geen tomatenketchup bij, ik wel.

Soms eet het makkelijk weg. Zo makkelijk dat je nog wel zo’n bord wilt.
Weet dan dat het eten zich nog zal zetten als je er even wat bij drinkt. Zeker als de macaroni nog niet helemaal (door en door) gaar was. Je zal de eerste niet zijn die spijt heeft en de halve nacht niet kan slapen van teveel eten.

En dat is nergens voor nodig. Je kunt het de volgende dag ook perfect opwarmen in de magno!

Als het gerecht er zo uitziet, is er ergens iets mis gegaan.

Het is eigenlijk al een toetje van zichzelf, zo hoort dat ook met comfort food. Ik neem meestal niets na.
Ik zou kunnen zeggen “Eet smakelijk”, maar ik wil me absoluut niet bemoeien met hoe je eet.
Dus: "Skrrr, pop. Yer done now!"