Xuqqyoxuq


In het hele rijk waren ook ontelbare minder goden, waaronder tientallen maïsgoden.
god van de kennis en de schepping
God van de lente
Godin van de haard
God van de regen
God van de dood
Godin van meren en rivieren
Godin van de maïs
God van het noodlot en de schepping
God van de oorlog, de zon en van het Azteekse land
Er waren tienduizend priesters, priesteressen en astrologen in het Azteekse rijk.
De belangrijkste priesters waren astronoom. 
Ze bestudeerden de baan van de sterren met een stuk hout in de vorm van een kruis. 
Aan de hand van hun berekeningen probeerden ze de toekomst te voorspellen.
Priesters hadden geen gemakkelijk leven. 
Ze moesten om de paar uur bidden offers brengen in de tempel en zorgden dat de heilige vuren bleven branden. 
Ze vastten regelmatig en moesten hun eigen bloed als offer geven door met scherpe dorens in hun tong, oren, armen en benen te steken. 
Bovendien waren er elk jaar belangrijke rituelen waar ze aan moesten deelnemen.
de twee belangrijkste dingen in het leven van de Azteken - regen, van levensbelang voor een goede oogst, 
en oorlog, de onuitputtelijke leverancier van gevangenen voor de mensenoffers.

de zonnekalender beschrijft de dagen en rituelen van de seizoenen. 
Een jaar was verdeeld in 18 "maanden", die elk twintig dagen hadden. 
Het getal twintig was belangrijk voor de Azteken, omdat het het aantal vingers en tenen van een mens is. 
In een jaar zaten dus maar 360 dagen. De vijf dagen die overbleven waren uitermate ongunstig. 
De Azteken geloofden dat een ruzie die tijdens de "niets" tijd begon tot in de eeuwigheid zou voortduren, 
en dat van kinderen die in die tijd werden geboren, nooit iets terecht zou komen. 
In deze periode kwamen de azteken hun huis niet uit en deden ze niets. 
Aan het begin van elke "maand" van 20 dagen trokken de Azteken hun beste kleren aan en dansten en zongen ze. 
Bovendien werden, afhankelijk van de tijd van het jaar, mensen, dieren en vruchten geofferd. 
De namen van de maanden gaven de seizoenen weer, zoals "Droogte", "Het vallen van het fruit", "De Veegmaand" en "Groei".
De eindbestemming van de dode was afhankelijk van de manier waarop hij gestorven was, niet van de manier waarop hij geleefd had. 
Over het algemeen troffen diegenen die een gewelddadige dood stierven het beter dan wie aan ouderdom of ziekte was bezweken.
